Op de dag dat Avaz (zijn echte naam is bekend bij de redactie) zijn bankrekening checkt, voelt hij meteen dat er iets mis is. Het geld dat hij zorgvuldig opzij had gezet voor zijn studie en dagelijks leven is verdwenen.

Hij probeert contact op te nemen met zijn familie in Iran. Zonder succes.

Avaz is een Iraanse masterstudent Architectuur aan de TU/e. Zijn studie verloopt goed en zijn toekomst lijkt uitgestippeld – totdat een conflict met zijn familie over zijn seksuele geaardheid alles abrupt tot stilstand brengt. Omdat hij homoseksueel is – iets wat in Iran niet wordt geaccepteerd – verbreekt zijn familie alle banden en blokkeert zijn toegang tot zijn financiën.

Van het ene op het andere moment weet Avaz niet meer hoe hij zijn huur moet betalen, laat staan het hoge collegegeld voor internationale studenten (dit jaar 21.000 euro voor een master). Zijn hele toekomst komt plotseling op losse schroeven te staan: geen collegegeld betekent geen studie, en geen studie betekent geen visum. Terugkeren naar Iran is geen optie; het land waar hij vandaan komt voelt niet langer als thuis.

Een opvallende verschijning

Avaz arriveerde in september 2024 in Nederland nadat hij was toegelaten tot de masteropleiding aan de TU/e-faculteit Built Environment. Terwijl hij zijn verhaal vertelt in de redactieruimte van Cursor, valt zijn uiterlijk meteen op: zwarte loafers, een maatpak met een roze stropdas en zorgvuldig gekozen sieraden. Weinig mensen zouden vermoeden dat deze goed geklede man in ernstige financiële nood verkeert.

Voordat hij naar Nederland kwam, behaalde Avaz een masterdiploma Architectuur in Koerdistan, in het westen van Iran. Daarna begon hij aan een promotietraject in Teheran, maar na twee jaar besloot hij het roer om te gooien en in het buitenland opnieuw te beginnen. De TU/e voelde voor hem als de ideale plek om creativiteit en vakmanschap – zijn grootste passies – te combineren met technische expertise.

Erfenis

Voor zijn vertrek regelde Avaz de praktische zaken zorgvuldig. “Ik wilde mijn studie zelf financieren met de erfenis die ik kreeg na het overlijden van mijn vader”, legt hij uit. Beide ouders zijn overleden. “Ik heb een broer en een zus, allebei veel ouder dan ik. Ik ben een nakomertje.”

Aanvankelijk was hij van plan ook zijn bezittingen te verkopen, waaronder geërfd land, om zijn studie te bekostigen. “Mijn oudere broer, die in Zweden woont en als architect werkt, heeft me overtuigd om dat niet te doen”, zegt Avaz. “De Iraanse munt was namelijk sterk in waarde gedaald. In plaats daarvan beloofde hij mij financieel te ondersteunen.” In het begin hield zijn broer zich aan die belofte en stuurde hij geld om de huur te betalen.

Coming-out

In maart vorig jaar verandert alles. Avaz’ broer en zus in Iran beginnen te vragen wanneer hij een vriendin gaat zoeken en een gezin zal stichten. Tot dat moment had Avaz zijn seksuele geaardheid nooit met zijn familie besproken, maar de druk wordt te groot.

“Ik heb hen gezegd dat dat nooit zal gebeuren omdat ik homoseksueel ben, en dat ze moesten stoppen met vragen”, vertelt hij.

De reactie op zijn coming-out kwam direct en viel rauw op zijn dak. “Ze vervloekten me, hingen op, blokkeerden me en ontvolgden me op sociale media”, vertelt hij. Dat gesprek blijkt het laatste te zijn dat hij ooit met hen voert. Zowel zijn broer als zus verbreken alle contact.

Wanneer Avaz later toegang probeert te krijgen tot zijn bezittingen in Iran, ontdekt hij dat alles verdwenen is. “Ik had mijn zus een volmacht gegeven, zodat zij mijn financiële en juridische zaken kon regelen terwijl ik in Europa was”, legt hij uit. “Ik vertrouwde haar volledig."

In plaats daarvan zorgde zij ervoor dat alles wat hij bezat verdween. Avaz nam contact op met de bank en raadpleegde een advocaat, maar er viel niets meer te redden. “Nu bezit zij alles wat ik in Iran had. En gezien mijn achtergrond ging het niet om een klein bedrag – het was een aanzienlijk vermogen.”

Homoseksualiteit gaat in Iran gepaard met zware juridische en sociale beperkingen. Seksuele handelingen tussen mensen van hetzelfde geslacht zijn strafbaar en kunnen worden bestraft met boetes, gevangenisstraf of zelfs de doodstraf. Daardoor houden veel lhbtq+’ers hun geaardheid verborgen, zelfs voor familie en goede vrienden.

Mensen die in kleinere steden wonen voelen zich vaak gedwongen te verhuizen naar Teheran, waar de grotere bevolking meer anonimiteit biedt en iets meer ruimte om vrijer te leven. Toch blijft het voor hen zeer moeilijk om zichzelf te zijn en geaccepteerd te worden.

Hoewel Avaz zijn homoseksualiteit nooit eerder met zijn familie had besproken – een gevoelig onderwerp in zijn thuisland – had hij deze reactie nooit zien aankomen. “Het kwam als een donderslag bij heldere hemel”, zegt hij. “Je verliest in één klap je familie en al je bezittingen.”

Vooral de reactie van zijn broer verraste hem. “Hij woont al dertien jaar in Zweden”, zegt Avaz. “Ik dacht echt dat hij na zoveel tijd in Europa misschien progressiever zou zijn geworden.” Toch heeft hij geen spijt van zijn openheid. “Ik ben niet iemand die met een masker wil leven. Mijn vader heeft me altijd geleerd eerlijk te zijn.”

Een onverwachte wending

Vanaf dat moment neemt Avaz’ leven een onverwachte wending. Voor het eerst krijgt hij te maken met financiële problemen.

“Ik kom uit een bekende, gerespecteerde en rijke familie”, zegt hij. “We hadden personeel in huis toen ik opgroeide. Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.”

Vastbesloten om zijn studie voort te zetten, pakt Avaz elk werk aan dat hij kan vinden. Tegenwoordig werkt hij als fietsbezorger en afwashulp in een Indiaas restaurant. Hoewel het een volledig nieuwe ervaring is, begint hij daar plezier in te vinden.

“Ik draag altijd een pak, zelfs als ik eten bezorg”, zegt hij glimlachend. “Mensen zijn vaak verbaasd wanneer ze de deur openen. Sommigen noemen het zelfs in hun reviewsen zeggen dat ze hun eten nog nooit zo stijlvol bezorgd hebben gekregen.” Voor hem is kleding een persoonlijke uiting. “Het laat zien wie ik ben. Ik wil niet gewoon zijn, ik wil anders zijn.”

De donkerste dagen

Als niet-Europese student mag Avaz slechts twee dagen per week werken. Zijn inkomsten zijn nauwelijks voldoende voor dagelijkse uitgaven, laat staan voor huur en collegegeld. Vorig jaar bereikt hij een dieptepunt wanneer hij drie maanden achter elkaar zijn huur niet kan betalen.

“Ik kreeg officiële brieven waarin stond dat ik uit huis gezet zou worden als ik mijn schuld niet betaalde”, vertelt hij. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven. Ik heb gebeld en gesmeekt om meer tijd.” Uiteindelijk lukt het hem geld te lenen van een vriend en een dak boven zijn hoofd te houden. “Helaas heb ik hem nog niet kunnen terugbetalen.”

De ironie is schrijnend. “Vlak voordat dit allemaal gebeurde, had ik een afspraak staan met een makelaar”, zegt hij. “Ik stond op het punt zelf een huis te kopen. Een paar maanden later dreigde ik op straat te belanden.”

Universiteitsfonds

Uiteindelijk klopt Avaz aan bij zijn studieadviseur. Die verwijst hem door naar het Universiteitsfonds. Via het noodfonds voor studenten ontvangt Avaz 6.000 euro, bedoeld voor studenten die door onverwachte tegenslagen hun collegegeld of levensonderhoud niet meer kunnen betalen.

“Ik was dolblij”, zegt hij. “Ik heb het geld meteen gebruikt om drie maanden collegegeld te betalen, zodat ik mijn studie kon voortzetten.”

Die opluchting duurt echter niet lang. Avaz heeft nog steeds geld nodig om zijn collegegeld voor het hele academische jaar te kunnen betalen. Om hem en drie andere studenten in vergelijkbare situaties te ondersteunen, is het Universiteitsfonds een crowdfunding gestart. Tot nu toe is er meer dan 11.000 euro opgehaald – ver onder de €80.000 die nodig is om alle vier de studenten hun studie te laten afronden.”

Geen toekomst

Avaz’ grootste angst is dat hij zijn collegegeld niet kan betalen, zijn studie moet stoppen, zijn verblijfsvergunning verliest en terug moet keren naar Iran. “Ik heb daar geen familie meer, geen thuis om naar terug te keren, geen toekomst”, zegt hij zacht.

Iran maakt momenteel een periode van grote onrust door, waarbij protesten tegen het regime hardhandig worden onderdrukt. Maar voor Avaz komt het gevaar ook uit een andere hoek. “Als ik terugga, kan mijn leven in gevaar zijn – niet alleen door de autoriteiten, maar zelfs door mijn eigen familie.”

Schaamte

De situatie drukt zwaar op hem, niet alleen financieel maar ook emotioneel. Naast de dagelijkse stress van onbetaalde rekeningen en onzekerheid is er een blijvend gevoel van schaamte, ook al weet hij dat hij hier geen schuld aan heeft.

“Ik schaam me nooit voor mijn seksuele geaardheid”, zegt hij. “Maar arm zijn vind ik heel moeilijk om over te praten.”

Wanneer vrienden hem uitnodigen om uit eten te gaan of iets te ondernemen, wijst hij hen vaak af. “Ik zeg liever dat ik het druk heb dan toe te geven dat ik het geld niet heb.”

Een lichtpunt

Boven alles hoopt Avaz in Nederland te kunnen blijven: om de carrière op te bouwen die hij voor ogen heeft en om openlijk zichzelf te kunnen zijn. Hij waardeert zowel de kwaliteit van het onderwijs als de open houding van de Nederlandse samenleving tegenover de lhbtq+-gemeenschap. “Nederland is zo’n gastvrij land”, zegt hij. “Mensen zijn vriendelijk. Ze accepteren me zoals ik ben.”

Ondanks alles blijft hij optimistisch. Hoewel hij veel tegenslagen heeft gekend, heeft hij nooit opgegeven. Hij ziet zichzelf als iemand die wordt gedreven door ideeën en de drang om te creëren, en hij is vastbesloten dat potentieel om te zetten in iets tastbaars. Het creëren zelf was voor hem een lichtpunt in een verder donkere periode. “Ik wil niet arrogant klinken”, zegt hij, “maar ik weet dat ik talent heb. Ik weet dat ik iets moois kan maken.”

“Ik wil niet om geld bedelen en ik wil niet afhankelijk zijn van overheidssteun”, zegt hij. “Ik heb alleen de kans nodig om mijn studie af te maken.” Als hij verdere steun krijgt van het Universiteitsfonds, is hij vastbesloten die terug te betalen. “Ik zal elke cent teruggeven. Ik weet dat ik het kan.”

Je kunt Avaz en andere studenten in nood steunen door bij te dragen aan het noodfonds. Donaties zijn mogelijk vanaf 10 euro via de crowdfunding.