Het is oudejaarsdag 2054, twintig graden onder nul. Op de achtergrond zingt Marvin Gaye zachtjes: “Live life for the children. Let’s save the children.” Ik, Q, ben negentig en praat met mijn achterkleindochter P. We hebben net gehoord dat de Elfstedentocht doorgaat: it giet aon!

P: “Waarom is het toch zo koud?”

Q: “Vanwege de opwarming van de aarde.”

P: “Huh?”

Q: “Door de opwarming smolt het landijs en werd het water in de Noord-Atlantische Oceaan lichter en minder zout. Zo kwam de Warme Golfstroom, die voor een mild klimaat zorgde in Noordwest-Europa, tot stilstand.”

P: “Had dat voorkomen kunnen worden?”

Q: “Ja, want we hebben het geweten. In 2025 berekenden Utrechtse wetenschappers die mogelijkheid.”

P: "Waarom is er dan niks aan gedaan?"

Q: “Veel mensen vonden klimaatverandering ‘gelul’. Ondanks bosbranden en overstromingen, maakte men zich vooral druk over hoe immigratie de nationale cultuur en lokale leefomgeving veranderde.”

P: “Waren zij niet bezig met de toekomst van hun kinderen?”

Q: “Er waren veel redenen om niets te doen: van ‘you only live once’ tot ‘wat ik doe, maakt toch niets uit’ en ‘technologie lost alles op’. Er werd ook bewust foute informatie verspreid en twijfel gezaaid. Fossiele-energiemiljardairs sponsorden klimaatontkenning en hadden veel invloed op de media. In Amerika grepen ze zelfs de politieke macht via Trump. Hij schafte eerst de klimaatwetenschap en het milieubeleid af en daarna de democratie.”

P: “Maar machtige ondernemers en politici hebben toch ook kinderen?”

Q: “Ze dachten dat hun kinderen immuun konden blijven voor de gevolgen van de klimaatcrisis. Ze kozen voor de ‘ethiek van de gewapende reddingsboot’, zoals Christian Parenti het in 2012* zei. Ze stelden hun eigen belangen, met militair geweld, veilig, ten koste van ellende voor miljoenen mensen, met name in het mondiale Zuiden.”

P: "Wat hadden de economische en politieke leiders wel moeten doen?"

Q: “Alle kinderen redden, niet alleen hun eigen kinderen. Internationaal samenwerken en de universele rechten van de mens voor iedere wereldburger naleven. Moreel leiderschap tonen door de opwarming van de aarde en het lijden dat daarmee samenhangt te erkennen, rechten aan de natuur toe te kennen, privévliegtuigen aan de grond te laten staan en lusten en lasten eerlijk te verdelen. De democratie versterken door wetenschap en niet-weten te respecteren, onafhankelijke onderzoeksjournalistiek te stimuleren, en burgers goed geïnformeerd mee te laten beslissen. Sociale media sociaal maken, zodat mensen weer met elkaar in dialoog gaan. Bedrijven en technici schone producten laten maken, zodat de wereld genoeg heeft voor ieders behoefte. Zo hadden ze helden voor de eeuwigheid kunnen worden.”

*Van Est verwijst hier naar het boek Tropic of chaos: Climate change and the new geography of violence van de Amerikaanse onderzoeksjournalist Christian Parenti.

Lees alle 140 bijdragen op Beste-ID. Foto | Laura Marinus