- Campus
- 20/01/2026
Huilbaby’s ‘teisteren’ Traverse al meer dan tien jaar
Ze huilen soms wel met vijven tegelijk: de (nep)baby’s van het vak Rock Your Baby. Eerstejaarsstudenten van de TU/e-faculteit Electrical Engineering moeten daarvoor een systeem ontwikkelen dat de baby’s automatisch kalmeert, door ze op precies de goede manier heen en weer te wiegen.
Je zou het als een soort overgangsritueel kunnen zien: elke eerstejaars van Electrical Engineering moet de test doorstaan en urenlang babygehuil aanhoren. Het Rock Your Baby-project vult de gangen van Traverse jaarlijks met mechanisch gejengel en heeft daarmee bijna een cultstatus bereikt.
Zo zingt bijvoorbeeld de lustrumband van studievereniging Thor erover in het lied Sjaarzenleven: ‘Bij Rock Je Baby, o zoveel herrie’. Ook bestaat er een speciale verkiezingsposter van studentenpartij Groep-Eén – die in hetzelfde gebouw zit – met een van de babypoppen erop. En is er een Harry Potter-baby met een bliksemvormig litteken op zijn voorhoofd.
Wiegen
Die laatste is de favoriet van universitair docent Anne Roc’h, die het Challenge-Based Learning-vak sinds vijf jaar onder haar hoede heeft: “Ik vind hem schattig.” Samen met een team van vijftig man, waarvan de helft staflid en de rest onderwijsassistent, begeleidt ze driehonderd studenten bij hun missie de poppen – die door techneuten van de universiteit voorzien zijn van een hartslag en huilgeluiden – zo snel mogelijk tot bedaren te krijgen.
Dat moeten de eerstejaars doen door een systeem te bouwen dat de hartslag en het volume van het gehuil meet, om daar vervolgens de snelheid en intensiteit van het wiegen van de baby zo op af te stemmen dat de hartslag daalt en het gehuil stopt.
De baby's zorgen voor reuring in Traverse
Groepjes studenten doen hun best om de poppen te kalmeren. Dat blijkt nog geen gemakkelijke opgave.
Er zijn rond de 250 manieren om de opdracht tot een goed einde te brengen, schat de docent in. De studenten moeten zelf bedenken hoe ze dat doen. Daarvoor is kennis nodig die ze in andere vakken hebben opgedaan. “Ze moeten bijvoorbeeld programmeren, een circuit ontwerpen en met signalen en communicatieprotocollen om kunnen gaan.”
Veel van de informatie die nodig is, zit dus al in het curriculum verstopt, bevestigt Michel van Eerd, hoofd van de technische ondersteuning van het project. “Er zitten echter ook dingen bij die nog nieuw voor ze zijn. Ze hebben bijvoorbeeld nog nooit met een transistor gewerkt, maar die is nu nodig om het project tot een succesvol einde te brengen. Ze moeten zelf zien uit te vogelen hoe zo’n ding werkt.”
Oorverdovend
Het is geen gemakkelijke opgave om de baby’s te sussen, blijkt bij de einddemonstratie afgelopen donderdag, waar de groepjes hun project voor een cijfer presenteren. Het gehuil is in sommige ruimtes oorverdovend, en het wiegen lijkt daar lang niet altijd verandering in te brengen.
Dat het veel van de groepjes niet lukt om het gehuil te laten stoppen, betekent niet dat de betreffende studenten het vak niet halen, benadrukt Roc’h. “Daar toetsen we niet op. Het gaat om het hele proces, waarbij de studenten leren ontwerpen, keuzes maken, testen, samenwerken en onder druk hun eindproduct presenteren.” Een klassiek voorbeeld van Challenge-Based Learning. Het projectvak bestaat al sinds 2012 en was er dus vroeg bij.
Innovatieve ontwerpen
Toch is er teleurstelling bij groepjes die het niet lukt: “Gisteren werkte het nog.” Verderop klinkt gejuich van een groepje dat wel succes heeft. Andere studenten doen er nog een schepje bovenop, door het systeem ook als de hartslag niet helemaal zuiver binnenkomt, toch de baby tot kalmte te laten wiegen.
Een volgend groepje heeft animaties gemaakt, waarop te zien is wat elke component van het circuit doet. Op kleine schermpjes op die componenten is bijvoorbeeld een huilende baby te zien en een wiegje dat heen en weer beweegt.
Aan het eind van de dag kiezen de student-assistenten een winnaar uit met het grappigste of meest innovatieve ontwerp. Dat doen ze bij de afsluitende borrel, waar iedereen bij kan komen van al het gehuil.
Community
“Daar komen we als gemeenschap bij elkaar”, zegt Roc’h. Die community is volgens haar heel belangrijk voor het vak. “Oudere studenten helpen de eerstejaars, en ook docenten zijn elke week aanwezig om te helpen. Samen zorgen we voor een veilige omgeving, waarin studenten dingen kunnen uitproberen en ook fouten mogen maken om het vervolgens gewoon opnieuw te proberen.”
Het project legt volgens haar de basis voor hun verdere loopbaan, waarin de studenten nog veel te maken zullen krijgen met Challenge-Based Learning. Wellicht hebben de huilende poppen hen daarnaast vast een voorproefje gegeven op wat hen te wachten staat als ze ooit kinderen krijgen. Misschien dat dan de aanpak van een van de begeleidende docenten uitkomst kan bieden: “Neem altijd oordoppen mee.”
Discussie