“Ik ben geen stuurkoning, ik rijd niet de stenen uit de straat, maar ik kan wel heel hard een berg op fietsen”, zegt Meinte Voordendag. “Ik heb wel moeten wennen aan wielrennen, want ik was hiervoor een mountainbiker. Bos en weg verschillen nogal.”
Meinte Voordendag is oud-voorzitter van de Eindhovense studentenwielrenvereniging Squadra Veloce en student werktuigbouwkunde bij Fontys. Hij kocht pas als student zijn eerste racefiets – op Marktplaats – en heeft het leertraject nog vers in het geheugen. Hij somt vijf stappen op.
Mentale stap
Stap 1 is gewoon beginnnen. En als je er klaar voor bent om harder te gaan fietsen, moet je een mentale drempel over. Daarbij is het niet handig om bang te zijn voor beren op de weg. “De consequenties van een val op asfalt zijn groter dan toen ik nog op bosgrond viel. Er is kans op botbreuken en akelige schaafwonden.”
Wedstrijden
Stap 2 is meedoen met wedstrijden. “Als je fietst met mensen om je heen die harder willen, is het een gevecht om de juiste plaats in de bocht te krijgen. Dat kun je niet in een training leren. Doen alsof die training een wedstrijd is, werkt niet.”
Vallen
Iets meemaken als een val of een duw, is een vervelende, maar onmisbare stap 3. Goed vallen leer je op judo, maar Voordendag kan wel tips geven; hij is inmiddels trainer van de beginners.
“Het beste is zolang mogelijk in beweging blijven. Als je daarna langzaam valt, krijg je pijnlijke schaafwonden, maar breek je niks. Wie zijn arm uitstrekt bij een val, legt alle druk op het sleutelbeen, dat is link.”
Zelfvertrouwen
Stap 4 is voor gevorderden, namelijk: leren van de duw. “Krijg je een duw, duw dan terug, dan blijf je beiden in beweging. Uitwijken is niet altijd de meest veilige optie. Wie dat beseft, krijgt meer zelfvertrouwen.”
Prestatierijden
Als je op het podium wilt komen, moet je stap 5 nog zetten. Die bestaat uit tactische overwegingen. “Rijd ik voor- of achterin de groep? Dat bepaalt of ik controle heb óf beschutting krijg. Als een concurrent versnelt, ga ik dan mee of wacht ik nog af?”
Wielrennen blijft een bijzondere sport. Het is een teamsport, maar er zijn individuele winnaars. Zoals Squadra-secretaris Joris Buter. Hij is dit jaar de snelst wegwielrennende student van heel Nederland, dat bewees hij in september bij NKS Wegwielrennen.
Blind op de weg
Omdat Squadranen in groepen de weg opgaan bij trainingen, is er veel aandacht voor veiligheid. Voordendag leert de beginners de etiquette waarmee obstakels worden aangegeven.
“We hebben woorden en handsignalen. ‘Voor!’ roep je als er een auto of prullenbak rechts op de weg staat. ‘Tegen!’ is de kreet voor een hindernis aan de linkerkant.”
“Een hand over je rug betekent iets anders dan een hand naar de grond. En als er verderop een drempel ligt, maken we met onze ellebogen een soort kippendans. In een groep ben je bijna blind, alleen de koprijders zien goed.”
Voordendag kan uren doorpraten over wielrenners, maar we vragen alleen nog waarom zij met blote armen en benen het schaafwondgevaar opzoeken én wat het belangrijkst is bij fietsonderhoud.
“Je lijf ontwikkelt bij hard fietsen zoveel warmte, dat je goed moet zorgen voor afkoeling. Anders raak je oververhit.” Snappen we.
En tot slot: “Je fiets moet je vooral schoonhouden. Geef aandacht en vet aan alle lagers en vervang de ketting vóórdat-ie de tandwielen gaat verslijten.”



Discussie