Op 1 november nam Olga Coolen met veel enthousiasme het stokje over van voormalig Studium Generale-directeur Lucas Asselbergs. Hiervoor werkte ze bij verschillende musea en uitgeverijen, met als laatste stop ruim dertien jaar als directeur van het Philips Museum in het centrum van Eindhoven.

De overstap van die brede museumblik naar het heel gericht programmeren voor studenten was een sprong in het diepe, zegt ze. En toch is juist dat wat ze nu zo waardeert. “Daar voel ik ook echt die missie in: er zijn voor studenten en onze programma’s voor hen toegankelijk maken.”

One-offs

Een belangrijk verschil tussen werken voor musea en voor SG zijn de vele “one-offs”, vertelt Coolen. “Vanuit het museum was ik gewend dingen te standaardiseren, of een expositie te maken die vervolgens twee jaar bleef staan”, legt ze uit. “Bij SG werken we juist aan ontzettend veel programma’s tegelijk. En die zijn bijna allemaal kortlopend of eenmalig.”

Dat betekent ook dat een hele succesvolle lezing, workshop of expositie niet zomaar opnieuw op de agenda verschijnt: “We komen steeds met iets nieuws.”

Het werken bij SG was hierdoor even schakelen, maar juist die aanpak vindt ze nu erg leuk. “Daardoor voelt het allemaal iets actueler”, legt ze uit. “We kijken wat er speelt in de wereld en bij ons publiek, en proberen daar op aan te haken met ons programma.”

Voor studenten

Ook de doelgroep op de TU/e was anders voor Coolen: studenten. “Dat was voor mij nieuw, om zo specifiek op studenten te focussen”, vertelt ze. “In de bachelor maken we zelfs een vast onderdeel uit van het curriculum, in de vorm van de verplichte ITEC-punten die behaald kunnen worden door onze programma’s te bezoeken.”

Om zich helemaal onder te dompelen in het studentenperspectief heeft ze er in haar eerste jaar alles aan gedaan haar nieuwe doelgroep zo goed mogelijk te leren kennen. “Ik heb geprobeerd zo veel mogelijk studenten te spreken”, vertelt ze. “Sowieso onze werkstudenten bij SG, maar ook via andere plekken. Bijvoorbeeld leden van de cultuurverenigingen die de TU/e rijk is en natuurlijk de vele bezoekers van onze programma’s.”

Verbreden

Dat het aan de TU/e niet enkel om studenten, maar specifiek om technische studenten gaat, maakt voor Coolen geen verschil. Er leeft een beeld dat cultuurprogramma’s aan technische universiteiten doorgaans minder enthousiast worden ontvangen. “Ik vind het juist leuk om studenten te helpen hun interesse te verbreden.”

“Je verdiepen in je eigen interesses is tegenwoordig steeds makkelijker, onder meer door sociale media”, zegt ze. Zelf is ze gepassioneerd over dans en geeft ze naast haar werk bij SG ook lessen dansimprovisatie in Eindhoven. “Daardoor staat mijn hele socialmediafeed vol met experimentele dansvideo’s. Zo krijg je heel snel steeds meer verdieping.”

Wat veel moeilijker is, stelt ze, is verbreden. “SG maakt die verbreding toegankelijker.” Het maakt volgens haar dan ook niet uit of studenten wel of niet cultureel zijn aangelegd. Ze vindt het juist extra leuk als studenten na afloop van een programma aangeven dat ze bijvoorbeeld nog nooit naar een klassiek muziekconcert of een kunstwandeling zijn geweest, en daar blij door verrast zijn. “Dan voelt het ook echt alsof we hebben bereikt wat we wilden bereiken: culturele programma’s zo samenstellen dat onze studenten er laagdrempelig mee in aanraking komen.”

Bijgebleven

Om SG en haar publiek goed te leren kennen, woonde Coolen in haar eerste jaar bijna ieder programma bij. “Zo kon ik in contact komen met studenten, zien wat er leeft, en ervaren wat goed werkt en wat minder aanslaat.” Een van de programma’s die haar het meest bijbleven was ‘The Forever Wars’ over het Midden-Oosten.

“We wilden daar graag aandacht aan besteden, maar dat was tegelijkertijd heel precair. Want hoe ga je dat aanpakken? Wie laat je aan het woord? En welke invalshoek kies je?” Uiteindelijk werd het een combinatie van een historische lezing, een persoonlijk verhaal van Iraanse studenten en een nabespreking met de zaal.

“De lezing was heel feitelijk en zo objectief mogelijk, bedoeld om de context beter te begrijpen”, legt Coolen uit. De persoonlijke ervaringen van Iraanse studenten vormden een emotionele aanvulling daarop. “Daarnaast speelden zij live een Iraans muziekstuk met op de achtergrond beelden van de oorlog. Dat was heel indrukwekkend.” In de nabespreking kon de zaal vervolgens diep doorvragen. “Daar hebben we hele goede reacties op gekregen van bezoekers. Veel gaven aan dat het programma had geholpen om de complexiteit van de situatie te begrijpen.”

Nu klopt het

Nu, bijna een jaar na haar aantreden en met veel moois in het vooruitzicht, voelt Coolen zich inmiddels helemaal thuis bij SG. Dat gevoel werd vlak voor de zomervakantie nog eens bevestigd, toen het team samenkwam voor een jaarafsluiting, deels bij haar thuis. Een moment om samen terug te blikken op het afgelopen collegejaar. “Het duurt altijd even voordat je ergens inkomt, als je aan iets nieuws begint”, vertelt ze. “Maar dat was echt het moment dat ik voelde: nu klopt het allemaal.”