Tijdens zijn studie raakte Nischal Lingam geïntrigeerd door de manier waarop mensen omgaan met nieuwe technologieën, zoals zelfrijdende auto’s. “Mijn masterscriptie ging over hoe geautomatiseerde voertuigen met mensen kunnen communiceren, bijvoorbeeld via visuele interfaces”, vertelt hij.

Toen hij later hoorde van het PhD-project over de interacties tussen mensen en drones, was hij meteen enthousiast. “Ik vond het altijd fascinerend om drones op evenementen te zien vliegen en hun precieze manoeuvres door de lucht te volgen. Het heeft iets filmisch, en ik houd erg van cinema”, zegt hij. “Ook de combinatie van futuristische technologie met het menselijke aspect spreekt me aan. Het is iets waar we allemaal mee te maken krijgen.”

Onzekerheid

In sommige landen bezorgen drones al pakketjes en zelfs maaltijden. Het gebruik van drones zal naar verwachting snel toenemen, ook in Europa, en zich uitbreiden naar toepassingen zoals het bezorgen van medicijnen of helpen bij noodsituaties, zoals bij branden of natuurrampen.

Voor de meeste mensen zijn interacties met drones nog relatief nieuw. Die onbekendheid kan een gevoel van onzekerheid of ongemak oproepen — over wat zo’n drone precies doet en hoe veilig of betrouwbaar hij is.

Het onderzoek van Lingam, een samenwerking tussen de TU/e en het Nederlands Lucht- en Ruimtevaartcentrum, richt zich op hoe mensen zonder ervaring met drones omgaan met deze vliegende machines. Zijn doel was te begrijpen waardoor mensen zich onzeker voelen en welke factoren daar een rol bij spelen. 

“Het onbekende speelt daarin waarschijnlijk een grote rol”, vervolgt hij. “Voor veel mensen is het gewoon een vreemde ervaring: iets wat boven je hoofd vliegt, maar geen vogel is.”

Op basis van deze inzichten wilde hij drones ontwerpen die rekening houden met de behoeften van gebruikers en hun gevoel van onzekerheid verminderen. Uiteindelijk is het doel om drones te ontwikkelen die niet alleen functioneel zijn, maar ook vertrouwen wekken en prettig aanvoelen in de openbare ruimte.

Rollen en verwachtingen

In zijn onderzoek keek Lingam naar mensen in twee verschillende rollen wanneer ze met drones te maken krijgen. De eerste is die van ontvanger: iemand die een pakketje heeft besteld en klaarstaat om het in ontvangst te nemen. De tweede is die van voorbijganger, iemand die de drone alleen ziet langsvliegen. Volgens Lingam hebben deze groepen elk hun eigen verwachtingen en behoeften.

“De ontvanger wil informatie van de drone, zodat hij weet waar, wanneer en hoe het pakket wordt bezorgd”, zegt Lingam. Voor voorbijgangers liggen de zorgen anders. “Deze groep maakt zich bijvoorbeeld druk om privacy, omdat ze niet weten wat het doel van de drone is”, legt hij uit. Zij willen vooral zekerheid dat het om een bezorgdrone gaat – en niet, bijvoorbeeld, om een spionagedrone.

Voorspelbaarder gedrag

Om de zorgen weg te nemen, richtte Lingam zich op het voorspelbaarder maken van het gedrag van drones. Eerst bracht hij met interviews en vragenlijsten in kaart welke factoren precies voor onzekerheid zorgen. Daarna ontwikkelde hij visuele interfaceconcepten – zoals lampjes op de drone, kleine displays en projecties op de grond – om duidelijk te maken wat de drone doet, welke kant hij opgaat en waar hij zal landen of opstijgen.

“Als het gedrag van een drone voorspelbaarder is, voelen mensen zich veiliger en meer op hun gemak”, zegt Lingam. “Het gaat niet alleen om het aangeven van landings- of opstijgintenties – de ontwerpen geven ook signalen over beweging, waarschuwen als de drone te dicht bij de grond komt en bieden ruimtelijke informatie voor zowel ontvangers als voorbijgangers.”