“Als je afbeeldingen googelt van de plek waar ik de afgelopen vier maanden heb gewoond, zie je op het eerste gezicht alleen koeienkuddes en een rivier. De rivier is de natuurlijke grens tussen Namibië en Angola, waar krokodillen en nijlpaarden de lokale bevolking voortdurend uitdagen in hun bestaan.”

“Als iemand die altijd in moderne Europese steden heeft gewoond, kun je je waarschijnlijk wel voorstellen welk gevoel ik had in aanloop naar mijn komst hier. Dat gevoel bereikte een nieuw hoogtepunt toen ik hier een werkelijkheid zag die mijn online zoektocht geen recht deed. In Rundu ligt Ndama, een grote informele nederzetting met ongeveer 14.000 inwoners, waar mensen hun eigen woningen bouwen, zonder toegang tot water, elektriciteit of riolering.”

“Voor mij is me aanpassen nooit vanzelfsprekend geweest. Als Roemeense die bijna zeven jaar in Nederland heeft gewoond, heb ik vaak moeite gehad met de Nederlandse cultuur. Het was dan ook een verrassing dat ik hier, aan de andere kant van de planeet, vrijwel meteen mijn draai vond. Ik heb goede vrienden gemaakt, werk goed samen binnen het team en we delen veel van dezelfde waarden. Die verbinding komt niet alleen voort uit mijn klik met de Namibische cultuur, maar ook door het doel van ons werk in Ndama.” 

Wat doe ik hier?

“Het bredere doel van het team is de formalisering van de wijk door het opstellen van een stedenbouwkundige opzet en het toewijzen van grondeigendomsrechten. Dit zijn de eerste essentiële stappen richting een volledig voorziene stadswijk. Binnen die context richt mijn onderzoek zich op het verbeteren van mobiliteit. Meer dan tachtig procent van de dagelijkse tochten in Ndama vindt te voet plaats, over zandige, ongelijke paden, in extreme hitte.”

“De vraag die ik probeer te beantwoorden is hoe deze situatie kan verbeteren door middel van actieve mobiliteit, op een manier die mensen ook daadwerkelijk willen. Om het juiste antwoord te vinden, werk ik nauw samen met mensen die in Ndama wonen, die vriendelijk, open en diep toegewijd zijn aan het verbeteren van hun eigen leven. Samen met hen werken is het meest waardevolle deel van deze ervaring geweest.”

Motivatie 

"Ontwikkeling kan voor ons niet betekenen dat we een weg aanleggen om te kunnen zeggen: 'kijk, ooit hadden we geen weg, en nu hebben we er een.'" — Julius Nyerere, voormalig president van Tanzania.

“Dit citaat is me bijgebleven omdat het een beeld van ontwikkeling uitdaagt dat ik heb leren accepteren opgroeiend in Roemenië, waar vooruitgang al snel neerkomt op een zichtbaar resultaat: een afgerond project, een toegevoegde lijn op een kaart. Nyerere stelt dat wat telt is wat infrastructuur doet voor het dagelijkse leven van mensen. Die omslag in denken is waarom ik als Innovation Management-student onderzoek wilde doen in een Afrikaanse stedelijke context. Ik wil 'innovatie' niet benaderen als een manier om Ndama te helpen 'bij te benen' met westerse normen. Ik wil begrijpen wat innovatie betekent in de ogen van de mensen die hier leven, wat zij als vooruitgang beschouwen en wat er in het dagelijks leven werkelijk toe doet.”

De schoonheid van Namibië 

“Namibië heeft me meer gegeven dan alleen werkervaring. In de tijd dat ik hier ben geweest, heb ik duizenden kilometers afgelegd door savanne en woestijn, en dingen gezien die ik nooit had verwacht. Ik reed door het Etosha National Park langs giraffen, olifanten en zebra's die hun gang gingen alsof ik er niet was. Ik stond in Deadvlei, waar duizend jaar oude bomen oprijzen uit witte kleigrond, omringd door de hoogste zandduinen ter wereld. Ik zag de plek waar de Namibwoestijn en de Atlantische Oceaan samenkomen. Zeeleeuwen lagen naast me op het strand.”

“Tot slot geef ik een citaat van de Roemeense schrijver Mircea Eliade: ‘Inwijding staat in het hart van elk authentiek menselijk bestaan — want alleen door diepe crisis, desoriëntatie, en het verliezen en terugvinden van zichzelf wordt een nieuw leven mogelijk.’ Ik beschouw mijn tijd hier als precies dat: een inwijding. Namibië voelt soms als een les in emotioneel uithoudingsvermogen. Ik heb me gedesoriënteerd, nederig en diepgaand uitgedaagd gevoeld. Ik weet zeker dat ik er, wanneer ik terugkeer naar Nederland, als een ander mens uitkom. En de reis is nog niet voorbij…”