Hij is pas kort geleden begonnen, maar hij zit hier helemaal op zijn plek, benadrukt Dennis Joosten, de nieuwe Campusmanager Safety & Security.

Joosten begon zijn carrière bij de politie. Eerst in Tilburg, maar al snel kwam hij via Valkenswaard in Eindhoven terecht. Lange tijd diende hij, als wijkagent, als “de ogen en de oren” van verschillende Eindhovense wijken.

Hij beklom de politieladder een stukje verder, maar na 25 jaar nam hij afscheid van de Nationale Politie. Na een tussenstop als hoofd beveiliging in een tbs-kliniek, begon Joosten zeven maanden geleden een nieuw hoofdstuk hier aan de TU/e. 

Hier stuurt Joosten ongeveer 25 man aan, verdeeld over drie teams: de beveiliging, de brandweer, en de mensen van Access Control & Parking.

Hoe laat klok je in?

“Ik begin meestal rond kwart over zeven ’s ochtends. Dan loop ik meteen door naar de meldkamer van de beveiliging, want de nachtdienst is dan net afgelost door de dagdienst. Enerzijds om te achterhalen of er bijzonderheden zijn, maar ook voor een stukje persoonlijk contact met mijn team.”

Wat houdt je baan in?

“In de meldkamer bespreek ik dus de bijzonderheden van de nacht en daarnaast nemen we de agenda van die dag door. Staan er dingen te gebeuren vandaag? Een evenement? Een bezoek? Iets wat extra aandacht nodig heeft?”

“Daarna ga ik meestal naar mijn eigen werkplek, op de tiende van Atlas, om mijn mail bij te werken. Als manager zit ik daar los van mijn team. De beveiliging zit in de kelder van Atlas, Access Control & Parking op de begane grond en de brandweer weer in Fenix.”

“Als het even kan, dan zoek ik mijn mensen zo veel mogelijk op. Ik wil als manager echt tussen mijn mensen staan. Ik wil me niet verstoppen in een kantoor en van daaruit mailtjes met opdrachten geven. Dat vind ik een vervelende manier van leidinggeven.”

“En dat geldt niet alleen voor mijn eigen team. Om de zoveel tijd loop ik iedere faculteit even binnen om een praatje te maken met de receptionisten en de facilitair medewerkers. Op die manier vang ik geregeld belangrijke dingen op waar ik iets mee moet of kan.”

“Evenementen zijn hier een groot ding; er is hier bijna elke dag wel iets. Wij beoordelen achter de schermen wat de veiligheidsrisico’s van evenementen zijn en welke maatregelen nodig zijn om alles goed te laten verlopen. Soms zijn dat kleinere dingen zoals een lezing met een bekende spreker, maar ook genoeg grote dingen zoals de Career Expo van laatst of de introweek die er weer aankomt.”

“En daar komen natuurlijk allerlei ongeplande dingen bovenop, zoals demonstraties, ongelukken of andere onveilige situaties.”

Hoe ben je in deze baan gerold?

“Na 25 jaar bij de politie wilde ik een nieuwe uitdaging en die vond ik bij een tbs-kliniek van de GGzE. Hier heb ik gewerkt aan een paar grote projecten en toen die eenmaal waren afgerond, werd dat weer wat minder uitdagend.”

“Op dat moment zag ik deze functie voorbij komen en dacht ik: dat is iets voor mij. Aan de ene kant is het iets waar ik al veel ervaring in heb, maar aan de andere kant biedt deze functie ook veel nieuwe aspecten. Ik vind het leuk om te blijven leren en mezelf te blijven uitdagen.”

Wat vind je het leukste aan je baan?

“Dan denk ik toch het in hun kracht zetten van mensen. De teamleiders, maar ook al mijn andere medewerkers.”

“Ik heb wel eens mensen die naar me toekomen: ‘Dennis, dit moet opgepakt worden, ik denk hier en hier aan’. En dan zeg ik: ‘Dit zijn de kaders, doe het maar en als je iets nodig hebt, dan hoor ik het wel’.”

“Dan zie je ze schrikken, maar ik maak dan duidelijk dat ik echt geloof dat ze dat zelf kunnen. Door dat soort dingen krijgen mensen meer vertrouwen in zichzelf. En het daarna kunnen complimenteren van iemand als alles is gelukt, dat is het mooiste van alles, vind ik.”

En het minst leuk?

“Ik zit natuurlijk veel meer achter de computer dan in het verleden, dat is even wennen. Vroeger was ik meer fysiek aan het werk, en nu meer met mijn hoofd.”

“Het feit dat ik hier minder in het veld sta, voelt wel echt als een harde switch. Maar ik probeer dat te compenseren door zo veel mogelijk mijn medewerkers op de vloer op te zoeken, om die connectie toch te behouden.”

Hoe laat klok je uit?

“Ik ga meestal rond kwart over vier, half vijf naar huis; ik maak dus dagen van 9,5 uur. En soms doe ik thuis ook nog een beetje, gewoon om goed voorbereid te zijn. Als ik alles optel dan kom ik boven mijn contract uit, maar ik vind dat dat bij mijn functie hoort. Ik weet dat het niet hoeft, maar ik doe het graag.”

Wat doe je als je uitgeklokt bent?

“Sowieso sport ik heel regelmatig, omdat ik in mijn werk nu minder fysiek bezig ben dan voorheen. En daarnaast heb ik een dochter van bijna veertien. Ik probeer veel dingen met haar te ondernemen.”

“Zo af en toe ga ik nog lekker uit eten of doe ik een drankje met vrienden, maar ik vind het ook gewoon fijn om thuis te zijn. Ik hoef niet altijd de drukte op te zoeken.”