Onlangs sprak ik op een bijeenkomst voor internationale alumni die in Nederland werken meerdere TU/e-alumni. De meesten hadden een passende baan gevonden. Maar lang niet allemaal in de Brainportregio. 

Ongeveer de helft van de internationale TU/e-afgestudeerden blijft in de omgeving wonen en werken. Dat is flink meer dan in de andere studentensteden, maar nog steeds te weinig voor onze regionale ambities. 

Eén alumnus vertelde waarom hij uiteindelijk vertrok: “I always kept the option open, but towards the end I didn’t feel at home enough in Eindhoven to stay.” Onderzoek wijst uit dat dit breder leeft: afgestudeerden gaan weg of blijven vanwege de sociale omgeving. Daarnaast speelt het aanbod van banen en woningen natuurlijk ook mee. Op die laatste twee factoren hebben wij als individu geen invloed, op de eerste wel. 

Wat ik vaker hoor van internationale studenten, is dat ze echt aan Nederland moeten wennen. Onze directheid voelt vaak als botheid en spontaan iets afspreken is een no-go. En dan is er nog onze lunch. In veel landen is dat hét sociale eetmoment van de dag. Hier lijkt het vooral een functionele aangelegenheid. Samen eten en elkaar spontaan opzoeken zijn in andere culturen vaak juist belangrijk voor de sociale binding. 

Natuurlijk hoeven we onze cultuur niet te veranderen, maar we kunnen onze internationale mede-studenten wel meer meenemen in het dagelijks leven hier. Door ze actief bij (studie)groepen te betrekken of door ze wat vaker mee te vragen bij sociale activiteiten. Zo leren we elkaar en elkaars cultuur beter kennen. En laten we eerlijk zijn: de kans dat je straks met uitsluitend Nederlanders werkt, is in 2026 ongeveer nul. 

Onze provincie staat bekend als de gezelligste en meest gastvrije van Nederland. Laten we die reputatie waarmaken. En laten we internationale studenten in ieder geval geen sociaal excuus geven om ergens anders hun carrière te starten. 

Edith Snelders is hoofd Bureau voor Alumnirelaties en Universiteitsfonds Eindhoven. Ze schrijft deze column op persoonlijke titel.