“Wat is alles in Nederland toch nodeloos complex”, verzucht mijn vrouw weer eens, dit keer nadat ik net heb proberen uit te leggen hoe schadevrije jaren van autoverzekeringen werken bij een echtscheiding. Niet dat we gaan scheiden, het kwam gewoon ter sprake, maar ze had wel gelijk. 

Ook aan de TU/e is vrijwel alles nodeloos ingewikkeld. Van onderwijs en organisatiestructuren tot de nummering van ruimtes. Alles moet zo moeilijk mogelijk. Wie heeft bijvoorbeeld ooit bedacht dat het handig zou zijn om ruimtes in MetaForum spiraalsgewijs naar binnen toe oplopend te nummeren, waarbij we beginnen met nummer 59 in de zuidwesthoek? 

Op organisatiegebied is de TU/e koning in complexiteit. In mijn werk word ik aangestuurd door een leidinggevende, een onderwijsdirecteur, een handvol examencommissies, een handvol opleidingscommissies, wetenschappelijk directeuren van instituten en natuurlijk een dean. 

Allemaal hebben ze een andere mening over hoe ik mijn werk zou moeten doen. Dit is de afgelopen decennia organisch zo gegroeid, maar de TU/e is, in tegenstelling tot ASML, nog niet tot de realisatie gekomen dat die hoeveelheid managers ervoor zorgt dat er enorm veel tijd verloren gaat met het maken van rapportages. 

Het leuke van die structuur is overigens dat ik mijn werk gewoon op mijn manier kan doen. Als iemand daar dan iets van vindt, wijs ik naar een willekeurige groep en zeg ik: “zij wilden dat zo” en er is altijd wel een, al dan niet met AI gegenereerd, rapport te vinden waaruit blijkt dat dat inderdaad zo is.

Mijn zoon, die natuurkunde wil gaan studeren, heeft inmiddels ook geleerd dat alles hier zo moeilijk mogelijk moet. Hij meldde zich aan in Twente en in Eindhoven, voor het geval hij in Enschede geen kamer kan vinden. Bij beide instellingen moest hij zich aanmelden voor een ‘studiekeuzecheck’. 

In Twente kreeg hij de vraag wat zijn natuurkundecijfer was en daarmee was het klaar. Van de TU/e kreeg hij een e-mail met een plaatje van een link. Op die link kon hij dus niet klikken, nee, die moest hij overtypen. Achter de link zat een enorme vragenlijst verstopt. “Ik hoop echt dat ik een kamer kan vinden in Twente, pap”, verzuchtte hij. Ik hoop het ook voor hem.

Boudewijn van Dongen is professor Process Analytics aan de TU/e. Hij schrijft deze column op persoonlijke titel.