Nederlandse studenten met problemen kunnen meestal terugvallen op een sociaal en financieel vangnet. Maar internationale studenten staan er eerder alleen voor. Zij laten alles en iedereen achter voor een betere toekomst. Hun toelatingscriteria zijn pittiger en ze spreken vaak al hun spaargeld – en dat van hun familie – aan.  

Maar als er iets gebeurt waar zij geen schuld aan hebben, kan zomaar hun toekomst op het spel staan. Denk bijvoorbeeld aan een aardbeving in het land van herkomst, een ziekte of een familie die de geldkraan dichtdraait vanwege de geaardheid van hun zoon of dochter. Ineens is hun geld weg, onbereikbaar of veel minder waard. 

In 2025 overkwam dit twintig studenten. Het universiteitsfonds heeft hen met een bescheiden bijdrage toch over de eindstreep kunnen helpen. Maar soms hebben studenten meer nodig. Een studente die door een ernstige ziekte vastliep, kon toch afstuderen dankzij financiële steun van een anonieme alumnus. Heel fijn, maar het is geen structurele oplossing. Het is wel een prachtig voorbeeld van de relatie die alumni hebben met de TU/e, met elkaar en met studenten.   

Er zijn nog vier gevallen die meer geld nodig hebben dan het universiteitsfonds kan geven. Als we hen helpen, betekent dit dat we negen anderen moeten teleurstellen. Ik vind dat je als universiteit niet kunt zeggen: “We willen je talent, maar niet je problemen.” Dat is alsof je trouwt en zegt: “Ja ik wil, tot het lastig wordt”. Als we internationale studenten binnenhalen, moeten we ook bereid zijn om ze te helpen. 

De echte oplossing hebben we nog niet. Maar één ding is zeker: zorgen voor elkaar is geen kostenpost, het is een duurzame investering. Want zoals een huwelijk dat standhoudt levenslange partners oplevert, zijn studenten die we helpen zonder uitzondering TU/e-ambassadeur voor het leven. En dat is toch wat we willen? 

Edith Snelders is hoofd Bureau voor Alumnirelaties en Universiteitsfonds Eindhoven. Ze schrijft deze column op persoonlijke titel.