Net als de vele verse studenten die afgelopen week de campus overspoelden, heb ik deze zomer een nieuwe laptop gekregen. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, maar wat wel bijzonder is, is dat ik ineens geen wachtwoord meer nodig heb om in te loggen.

Al jaren maakt de TU/e het steeds moeilijker om wachtwoorden in te stellen en te onthouden. Ik meen dat het huidige wachtwoord minstens twaalf karakters moet hebben en voorzien moet zijn van letters, cijfers en vreemde tekens. Ook mag het niet gelijk zijn aan eerder gebruikte wachtwoorden en moet je je telefoon gebruiken om een code te krijgen, elke keer als je in wilt loggen. 

Nou ja, moet? moest! Want wat schetst mijn verbazing: dat hoeft helemaal niet meer. Op mijn nieuwe laptop kan ik inloggen met gezichtsherkenning of met een vingerafdruk. En ook inloggen in de mail of in Teams of de twintig andere systemen die ik dagelijks nodig heb, gaat op die manier. Er is geen wachtwoord of telefoon meer nodig. Wel zo gemakkelijk. 

De camera moet je gezicht echter wel herkennen en dat gaat niet altijd goed. Het ding verwacht, ook maandagochtend om 7.30 uur, dat je vriendelijk lacht. Ik verwacht dan ook de komende tijd overal vrolijke studenten te zien die zitten te lachen naar hun splinternieuwe laptop, gewoon om in te loggen. 

En mocht je onverhoopt een baaldag hebben en zit een glimlach er echt niet in, dan is een zelfgekozen pincode van zes cijfers ook genoeg. Toen ik in 1998 mijn studentenlaptop kreeg, had die een pincode van vier cijfers. Dat werden er een paar jaar later zes, vanwege de veiligheid. Gelukkig kende ik die pincode nog. Ik vond het historisch wel gepast om die opnieuw in te stellen.

Boudewijn van Dongen is hoogleraar Process analytics aan de TU/e. Hij schrijft deze column op persoonlijke titel.