Intussen hebben we allemaal wat van onze cognitieve taken overgedragen aan AI. Als iemand die (on)gelukkig genoeg is om ook pre-AI te hebben geleefd en gewerkt, ben ik me er pijnlijk van bewust hoe mijn spelling, grammatica en programmeervaardigheden sindsdien achteruit zijn  gegaan. En ik ben niet de enige.

Niettemin verkeren we in de veronderstelling dat we bewuste keuzes maken. We besteden taken uit aan AI, zodat wij andere dingen kunnen doen. Maar onze studenten dan? Wanneer zij schrijf- of programmeeropdrachten uit handen geven, wat verliezen ze dan? En wie moet voorkomen dat zij zo hun leerproces ondermijnen en iets creëren wat we ‘Real Ignorance’ (RI) kunnen noemen?

Ik geef al bijna tien jaar een eerstejaars mastervak aan studenten Electrical Engineering. Het vak is een algemene inleiding tot wetenschappelijk onderzoek en wordt beoordeeld aan de hand van korte essays (~400 woorden) die de studenten moeten inleveren.

Jarenlang worstelde ik me door slecht beargumenteerde betogen en beroerd opgebouwde zinnen, maar de laatste jaren is er iets anders waar ik me zorgen over maak: steeds meer studenten gebruiken large language models of LLM’s voor schrijfopdrachten. 

Je kunt je afvragen of dat een probleem is. Het bedrijfsleven vraagt niet van ingenieurs om hun claims in essays te onderbouwen. En ze hebben op de werkvloer vast ook de beschikking over LLM’s, zodat ze niet zelf hun gedachten in formuleringen hoeven te gieten.

Maar als studenten de taak om essays te schrijven bij AI neerleggen, verliezen zij een kans om te leren en een vaardigheid te ontwikkelen. En hoewel zij in hun toekomstige loopbaan misschien nooit meer een essay hoeven te schrijven, wordt ongetwijfeld wel verwacht dat zij in staat zijn een complexe, logische argumentatie op te zetten.

Belangrijk om te vermelden is dat niet álle studenten LLM’s en andere AI-tools inzetten voor studieopdrachten. Een aanzienlijk deel van de studentenpopulatie weerstaat de verleiding en zet zich toegewijd in om dezelfde cognitieve skills te verwerven als de vorige generaties.

En hoewel zij daar qua leeropbrengst de vruchten van plukken, zijn ze vaak gefrustreerd dat hun studiegenoten, die wel AI inzetten om hun studiedruk te verlagen, vergelijkbare of zelfs hogere punten halen. Ze vragen zich misschien af: why do bad things happen to good people?

Als ik aan het begin van de collegereeks uitleg geef over de essayopdrachten, vertel ik de studenten dat zij geen LLM’s mogen gebruiken om ze te schrijven. Ik zeg erbij dat ik niet ga checken of ze dat inderdaad niet hebben gedaan. Ik probeer ze te motiveren om deze kans te pakken om hun eigen intelligentie te ontwikkelen, want steeds als ze kiezen voor het LLM, laten ze niet alleen de AI groeien, maar ook de RI. 

Is het geen tijd dat studenten – in plaats van eindeloos kat en muis te spelen met docenten – als populatie hierin een standpunt innemen? Is het niet in hun eigen belang om zichzelf te ontwikkelen, in plaats van de AI te laten groeien, en als onvermijdelijk bijeffect ook de RI? En welke rol heeft de universiteit in het ondersteunen van de studenten bij deze ommekeer?

Oded Raz is hoogleraar Fotonica aan de TU/e en vertegenwoordigt personeelsfractie PUC in de Universiteitsraad. Hij schrijft deze column op persoonlijke titel.