Ik vloog onlangs naar de Bahama’s voor een bijeenkomst van de IPCC, een wetenschappelijke organisatie van de VN. Met driehonderd onderzoekers van over de hele wereld werken we aan een ‘Assessment Report’ over de impacts van klimaatverandering en hoe ons daaraan aan te passen. 

De rapporten van de IPCC hebben als doel om overheden te voorzien van wetenschappelijke informatie die zij kunnen gebruiken om klimaatbeleid te ontwikkelen. De TU/e is overigens goed vertegenwoordigd: maar liefst drie collega’s schrijven mee aan andere IPCC-rapporten.

Columbus bewees al in 1492 dat je per boot naar de Bahama’s kan, maar ik besloot bij hoge uitzondering weer eens te vliegen. Door mijn kennis over klimaatverandering kies ik ervoor om vliegen zo veel mogelijk te vermijden. Mijn laatste private vlucht was in 2017 en sinds COVID vlieg ik ook nauwelijks nog voor werk.

Daardoor viel het mij extra op hoe de wereld is veranderd in de afgelopen jaren. Niet zozeer op de Bahama’s: Columbus beschreef al de vele eilanden en het weelderige groen, en de massa’s Amerikaanse toeristen zijn er al decennia. Ook het werk was niet heel anders: lange dagen, interessante gesprekken, veel koffie en vergaderruimtes zonder ramen.

Nee, pas bij de terugreis viel op hoezeer de wereld was veranderd. De vlucht was eerst met twee uur vertraagd, toen met negen, en uiteindelijk bleek het vertrek überhaupt onzeker. 

Ten eerste omdat in het vliegtuig dat ons op zou halen, twee mensen zaten die mogelijk ebola hadden. COVID-angsten borrelden weer op, want al gauw vreesde men de ziekte, quarantaine en dichte grenzen. 

Ten tweede omdat Elon Musk een ruimteraket met 24 uur vertraging de lucht instuurde. Een megalomane multimiljardair kan tegenwoordig blijkbaar andere landen zijn wil opleggen en hen te dwingen hun luchtruim te sluiten.

Na een terugvlucht zonder eten werden we door British Airways midden in de nacht in Londen naar een hotel verwezen. Eenmaal thuis bedacht ik, dat ik daar illegaal heb geslapen. Ik had voor deze onverwachte overnachting immers geen electronic travel authorisation (ETA) – een soort visum dat we aan de Brexit te danken hebben. 

Zo was deze reis dus niet zozeer een kennismaking met Columbus’ Nieuwe Wereld, als wel met een Andere Wereld, waarin internationale samenwerking en de op internationaal recht gebaseerde wereldorde onder grote druk staan. Dat geeft te denken: voor wat voor wereld schrijven wij eigenlijk IPCC-rapporten?

Pieter Pauw doet onderzoek naar klimaatbeleid en is assistant professor bij de groep Technology, Innovation and Society (IE&IS). Hij schrijft deze column op persoonlijke titel.