Het fonds dat niet zou moeten bestaan

Ik heb een fonds opgezet dat eigenlijk niet zou moeten bestaan. 

Dat fonds is het Studentennoodfonds. De naam zegt het eigenlijk al: het is er voor studenten die buiten hun schuld om in financiële problemen zijn geraakt. Zonder hulp kunnen ze hun studie niet afmaken en zien ze hun toekomst in duigen vallen. 

Achter de aanvragen gaan verhalen schuil die je niet snel vergeet: natuurrampen waarbij familieleden omkwamen, binnenlandse conflicten, oorlogen, maar ook ouders die hun eigen kind verstoten omdat het homoseksueel is.

Voor het overgrote deel gaat het om internationale studenten. Dat is misschien opvallend, maar zeker niet onverwacht. Zij betalen veel meer collegegeld dan Nederlandse studenten en hebben minder mogelijkheden om iets bij te verdienen. Hun financiële situatie is daardoor kwetsbaar. En als ze dan vallen… 

Dus ging ik op zoek naar een oplossing. Wat volgde was een reis langs regels, procedures en verantwoordelijkheden. Overal begrip, nergens een oplossing. Van wettelijke beperkingen tot de angst om een precedent te scheppen. Allerlei argumenten heb ik langs zien komen. Maar ondertussen bleven de studenten zitten met het probleem.

Dankzij de vrijheid die ons universiteitsfonds daartoe heeft, konden we het Studentennoodfonds opzetten. Toch waren er recent situaties waarin ook dat tekortschoot. Als laatste redmiddel zetten we een crowdfundingactie op. En toen gebeurde precies wat alle regels en procedures niet voor elkaar kregen. 

Want wie stonden wel op om deze studenten te helpen? Medestudenten, alumni, collega’s en zelfs mensen van ver buiten onze campus. Ze zagen medemensen in nood en hielpen. Zonder vragen. Zonder voorwaarden. Zo simpel.   

De opluchting bij deze internationale studenten vergeet ik nooit meer. Hun toekomst lag weer open. Voor hen ging het om de kans een studie af te ronden en een beter bestaan op te bouwen.

Op dat soort momenten realiseer ik me twee dingen. Allereerst: hoe mooi het is dat onze TU/e-gemeenschap er voor elkaar is. En ten tweede: wat jammer dat het nodig is.

Het Studentennoodfonds is een noodoplossing. In een ideale wereld zou het niet nodig zijn en vandaag nog verdwijnen. Daarmee verdwijnt mijn baan dan waarschijnlijk ook. Maar dat lijkt me een stuk minder problematisch dan een wereld waarin studenten nergens terecht kunnen als zij buiten hun schuld in de problemen komen. 

Edith Snelders is hoofd van het Bureau voor Alumnirelaties en Universiteitsfonds Eindhoven. Ze schrijft deze column op persoonlijke titel.